علی نجفی کاشانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : گلزار مشاهیر

محقق، عالم دینى. تولد: 1300(11 شعبان 1339 ق.)، محله محتشم كاشان. درگذشت: 23 مرداد 2356، كاشان. آیت‏الله على نجفى كاشانى، فرزند آیت‏الله مهدى نجفى از علماى كاشان، در بیست و دو سالگى براى كسب علم به نجف اشرف رفت. تمام دوره‏ى سطح و خارج خود را در مدت ده سال گذراند و به درجه‏ى اجتهاد نایل آمد. اندكى از ورودش به نجف نگذشته بود كه در كنار كسب علم و تحصیل، به تدریس علوم حوزوى نیز مشغول شد. پس از آن كه مكاسب و كفایه را نزد آیت‏الله حسن یزدى به پایان رسانید، و در درس خارج مراجع نجف به ویژه از محضر آیت‏الله حكیم و آیت‏الله سید عبدالهادى شیرازى و آیت‏الله خویى بهره‏ها گرفت، پس از ده سال اقامت در نجف عازم ایران شد. پس از توقف كوتاهى در كاشان و مسافرتى به مشهد و اصفهان و بازگشت به كاشان، بار دیگر دو سالى راهى نجف شد و سپس به واسطه‏ى كسالت مزاج و حوادث دیگر به ایران بازگشت. بعد از ورود به ایران سه سالى در قم مشغول تدریس شد. وى در قم از مدرسین بلندپایه‏ى سطوح عالى حوزه بود و در «مدرسه‏ى بزرگ آخوند» حجره داشت و همان جا تدریس مى‏كرد. اما به دلایلى به شهر خود بازگشت و به اقامه جماعت و تدریس پرداخت. از همان آغاز ورودش به كاشان، علاوه بر تدریس خصوصى درس‏هاى حوزوى، تفسیر قرآن را به عنوان وظیفه اصلى خود قرار داد. در ابتدا، این جلسه‏ها به تفسیر موضوعى و بحث‏هاى پراكنده اخلاقى مى‏گذشت اما بعد از چند مسافرت به مشهد مقدس، تصمیم گرفت كه قرآن را از آغاز تا انجام تفسیر كند و در ضمن آن براى مردم به بحث‏هاى اخلاقى و اجتماعى و تفسیر موضوعى نیز بپردازد. این نوع تفسیر تا یك سال قبل از درگذشتن (یعنى تا سال 1364) ادامه داشت. در حدود این سى و چند سال دو مرتبه قرآن را از ابتدا تا انتها تفسیر كرد. دوره‏ى دوم تفسیرى وى هیجده سال طول كشید. ایشان نه تنها در فقه، اصول، رجال، درایه، كلام، ادبیات، معانى بیان و تجدید و تفسیر متبحر بود، بلكه در علم هیئت و نجوم قدیم هم ید طولانى داشت و آنها را تدریس مى‏كرد. تألیفات و آثار آیت‏الله نجفى كاشانى به این شرح هستند: برداشتى از نماز؛ پیرامون شراب؛ لنگرهاى زمین مولودى اندر خانه كعبه؛ بعثت محمد (ص) و قرآن در بحران جاهلیت؛ زمان چیست و چگونه مى‏گذرد؛ صدق؛ بزرگترین فضیلت؛ سرانجام كافر؛ یك خرق عادت شگفت یا معجزه‏اى بزرگ؛ اشتباه عمدى؛ افسانه ها یا كرامت‏هاى خیالى (سه جلد). اما نوشته‏هایى كه از ایشان به طبع نرسیده است: فضایل ثلثه (سه رساله آماده چاپ در مورد سلمان، ابوذر، مقداد)؛ ملتقطات (یادداشت‏هاى پراكنده ایشان در نحو، عروض، نجوم، فقه، اخلاق و عرفان و نیز نقد چند كتاب از نویسندگان معاصر و جواب سئوال‏هایى كه از ایشان پیرامون مسائل مختلف مطرح مى‏شده است)؛ رساله‏اى در فضیلت نماز؛ رساله‏اى در فضیلت علم؛ رساله‏اى در فضل قرآن (قرآن چه كتابى است)؛ رساله‏اى در مورد امام زمان (ع)؛ رساله‏اى تحت عنوان حق كاوى؛ رساله‏اى تحت عنوان اینجا و آنجا؛ رساله‏اى تحت عنوان دین راست؛ آسان؛ هموار؛ تفسیر سوره كهف (به عربى)؛ تفسیر سوره مریم (به عربى)؛ تفسیر سوره طه (به عربى)؛ تفسیر سوره انبیاء (به عربى)؛ تفسیر سوره حج (به عربى)؛ تفسیر سوره عم (ناقص است)؛ دفترى مفصل مشتمل بر مجموعه‏اى از احادیث موضوع‏بندى شده كه به ترتیب الفبا تنظمیم شده است؛ حواشى و تعلیقات ایشان بر كتب روایى، كلامى، تفسیر، فقه و اصول و...، از استاد همچنین نوارهاى بسیارى در تفسیر سوره‏هاى قرآن به جا مانده است. آیت‏الله نجفى كاشانى عصر روز پنجشنبه بیست و سوم مرداد 1356 مصادف با شب عرفه در كاشان فوت كرد. (1407 -1339) ق)، عالم دینى، مدرس و مفسر. در كاشان به دنیا آمد و تحت نظر پدرش، كه از علماى كاشان بود، نشو و نما یافت. در 1361 ق به نجف رفت. «مكاسب» و «كفایه» را در محضر آیت‏اللَّه میرزا حسن یزدى و خارج فقه و اصول را در محضر آیت‏اللَّه خوئى آموخت و نیز از درس فقه آیت‏اللَّه حكیم و آیت‏اللَّه سید عبدالهادى شیرازى بهره گرفت و به درجه‏ى اجتهاد نایل شد. سپس به ایران بازگشت و مدت سه سال در قم ساكن گردید و از محضر آیت‏اللَّه بروجردى استفاده نمود و خود به تدریس پرداخت. سرانجام به خواهش مردم كاشان و به علت بیمارى پدرش به كاشان رفت و در همان جا ساكن گردید و به تدریس و امامت جماعت و انجام امور دینى پرداخت و در آن شهر درگذشت. از آثارش: «لنگرهاى زمین»؛ «برداشتى از نماز»؛ «مولودى اندرخانه‏ى كعبه»؛ «بعثت محمد (ص) و قرآن در بحران جاهلیت»؛ «صدق بزرگترین فضیلت»؛ «افسانه‏ها یا كرامتهاى خیالى»؛ «ملتقطات»؛ تفسیر سوره‏هاى «كهف»، «مریم»، «طه»، «انبیاء»، «حج» و «عم یتسألون»؛ رساله‏اى در «فضیلت قرآن».[1] شیخ مهدى نجفى كاشانى از افاضل دانشمندان معاصر كاشانست. وى در تاریخ یازدهم شعبان 1339 ق در دارالمؤمنین كاشان محله محتشم متولد شده و در دامن مادر عفیفه و صالحه خود كه نمونه‏اى از عفت و تقوا بود و ظل توجهات والد ماجدشان كه عالم ربانى و آیت سبحانى بود پرورش یافته و در سال 1361 قمرى براى تحصیل علوم دینى به نجف اشرف عزیمت نموده و علوم مقدماتى را نزد عده‏اى از فضلاء نجف كه همه از اوتاد و ابرار و اخیار حوزه علمیه نجف بودند خوانده و سطوح عالى مانند مكاسب مرحوم شیخ و كفایه مرحوم آخوند را پیش مرحوم آیت‏اللَّه آقا میرزا حسن یزدى به پایان رسانیده و سپس به درس خارج آیت‏اللَّه العظمى خوئى مدظله حاضر شده و مقدارى از اصول و فقه معظم له استفاده نموده و نیز از محضر درس فقه مرحوم آیت‏اللَّه حكیم و آیت‏اللَّه حاج سید عبدالهادى شیرازى بهره‏مند شده و تا مدت ده سال با پشت كار فراوان و كوشش عجیب به درس و بحث و تدریس اشتغال داشته و به قول بعضى به اندازه سى سال در این ده سال زحمت كشیده و در تمام ایام حتى پنجشنبه و جمعه و روزهاى تعطیلى دیگر مسامحه در كار درس و بحث ننموده تا پس از این مدت بر اثر خستگى زیاد و كسالت مزاج مجبور به مراجعت به ایران شده و به كاشان آمده و سفرى به مشهد مقدس و بعد به اصفهان و آنگاه در كاشان تأمل و باز به نجف اشرف مسافرت و مدت دو سال توقف و از محضر بزرگان مراجع استفاده نموده تا اینكه به واسطه كسالت مزاج و حوادث دیگرى به ایران آمده و مدت سه سال در قم مانده و از محضر آیت‏اللَّه العظمى بروجردى استفاده و در آن هنگام بر اثر ضعف فراوان و بیحالى و كسالت والدش با اصرار مردم كاشان به وطن برگشته و تا حال حاضر كه سال 1395 قمریست به وظائف شرعى از اقامه جماعت و تدریس و جلسه‏هاى مختلف اشتغال دارند. و ضمناً جزوه‏هائى در موضوعات متنوع نگاشته و به طبع رسانیده كه ذیلا مى‏نگارم. 1- پیروان شراب 2- لنگرهاى زمین 3- على بن ابیطالب در خانه خدا بدنیا آمد. 5- بعثت محمد و قرآن در بحران جاهلیت 5- زمان چیست و چگونه مى‏گذرد. 6- اشتباه عمدى 7- صدق بزرگترین فضیلت 8- سرانجام كافر 9 و 10 و 11- یك سلسله افسانه‏ها یا كرامتهاى خیالى 12- یك خرق عادت شگفت یا فضیلت و منقبتى بزرگ و تألیفات دیگر كه هنوز به طبع نرسیده است. معظم له از همان اول ورود به كاشان شروع به بحث و تفسیر قرآن نموده كه تاكنون ادامه دارد و هر شب گروهى از مؤمنین و بالاخص عده‏اى از جوانان استفاده مى‏كنند و نیز در جمعه‏ها جلسه تبلیغى وعظ و ارشاد منظم دارند.